وقتي اندر سر کويي گذري بود مرا

شاعر : امير خسرو دهلوي

وندران کوي نهاني نظري بود مرا وقتي اندر سر کويي گذري بود مرا
مايه‌ي عمر بجز جان دگري بود مرا جان بجايست ولي زنده نيم من زيرا
لذت از عشق همين درد سري بود مرا باري از ديده مريزيد گلابي که به عمر
عاشق سوخته‌ي دربدري بود مرا هيچ ياد آمدت اي فتنه که وقتي زين پيش
ليکن آلوده به دامان جگري بود مرا خواستم دي که نمازي بکنم پيش خيال
تا بوسه‌يي دهد ز شکر خوب تر مرا دي غمزه‌ي تو کرد اشارت به سوي لب
جز دردسر به حاصل از آن گل شکر مرا رويت گل و لبت شکر و اين عجب که نيست
آخر چه دشنه داشته‌يي در جگر مرا چون من ترا درون دل خويش داشتم